Voorspellingen, plaspauzes, mandje en wolkbreuk: mooie 30 kilometer

Afgelopen zondag hebben we weer een flinke stap gemaakt: 30 kilometer met goed gevoel gelopen. Hans en Sven liepen samen met ons en hebben zelfs de 35 kilometer volbracht.

Slechte weersvoorspellingen
Aan de foto's is te zien wat voor dag het was. De voorspellingen waren slecht, veel regen. Maar eigenlijk hebben we veel geluk gehad. Het grootste deel van de training hebben we kunnen lopen met slechts enkele druppels. Maar het slotstuk was van andere orde.
Zulke slechte voorspellingen en de spanning die er toch was, want 30 kilometer is niet niks, zorgden wel voor wat keuze stress. Korte/lange broek, wel/geen jasje..... Maar als je objectief keek, was het gewoon 18-20 graden en dan loop je natuurlijk gewoon in een korte broek en een shirt. En als het gaat regenen wordt je toch nat. Maar door de spanning vergeten sommige mensen soms wel wat.....

Mooie route, prima tempo
Het is al vaker gezegd, maar Tjeerd had wederom voor een prachtige route gezorgd: via Mastbos, Ulvenhout, Strijbeekse Heide, door het buitengebied van Chaam, via de Chaamsche Bosschen en het Ulvenhoutsche Bosch, weer terug naar de parkeerplaats bij Sprint.

Onderweg dit keer wel wat plaspauzes, want het vocht werd in tegenstelling tot de afgelopen weken minder uitgezweet. Verder een prima rustig tempo gelopen en het ging bij iedereen soepel. En helemaal, omdat trainer Caroline mee fietste en we ons drinken gewoon uit haar mandje konden halen! De drink belt kon dus thuis blijven!





Het slotstuk: een wolkbreuk
Maar zoals gezegd was het mooiste voor het laatst bewaard. Net op het moment dat je denkt dat we groot geluk hadden gehad met het weer gingen de sluizen open. In iets meer dan een kilometer waren we helemaal schoon gespoeld en was er geen plekje meer waar de regen niet was doorgedrongen. Gelukkig pas in de laatste kilometers. Heerlijk schoongespoeld en geen probleem als je met goed gevoeld de 30 kilometer volmaakt.



The days after
Spannend is natuurlijk hoe het gevoel de dagen na een lange duurloop is. Het lopen ging prima, maar natuurlijk voel je een dag later je benen. Het is vreemd als dat niet zo is lijkt me. Ik noem het maar zware benen. De zware benen liep ik er dinsdag bij de training van FIT 2 in het bos weer helemaal uit. Dat is voor mij het signaal dat het herstel nog steeds goed is. Al voel ik sinds we gestart zijn met het trainingsschema steeds kleine pijntjes. En steeds weer denken: oh jee een blessure......Het is natuurlijk de angst geblesseerd te raken en dan toch de marathon niet halen. Maar het blijft zaak op je lichaam te letten en alert je zijn dat je niet teveel vraagt. En de intensiteit en kwantiteit van de trainingen lijkt, gezien het gevoel van zondag, nog steeds goed te zijn (klop, klop)