Iemand die lopen als passie heeft, haalt veel voldoening uit het zoeken naar zijn eigen grenzen en deze te verleggen. Pijn hoort daar bij! Lichamelijke pijn en ook geestelijke pijn. Maar wanneer ga je nu over de grens in plaats deze te verleggen? Dat is moeilijk aan te geven, iedereen ervaart pijn ook anders. In het dagelijks leven werk ik als consultant re-integratie en verzuim en zie hierin al de verschillende belevingen van pijn en ziekte! Dat geldt voor lopers natuurlijk ook. Ik handteer een paar stelregels:
- Hou altijd het plezier in het lopen!
- Als je na een duurloop langer dan 2 uur een lamlendig gevoel hebt dan ben je te ver gegaan! Gas terug!
- Staat er een training op het programma maar voel je je moe? Ga niet trainen, neem rust! Komt dit vaker voor? overleg met je trainer, misschien is het schema te zwaar voor je.
- Onderschat het trainen voor een Marathon niet, het heeft impact op heel je leven, pas je leven hierop aan!
- Neem regelmatig 'smorgens voor het opstaan je (rust)hartslag op en noteer dit. Als je merkt dat je hartslag ineens een paar dagen flink hoger dan normaal is, ga bij jezelf te rade wat dat kan zijn. Als je geen griep of verkoudheid hebt of moet menstrueren, dan kan overtraindheid op de loer liggen.
- Hou je BMI in de gaten! (http://www.voedingscentrum.nl/nl/bmi-meter.aspx?gclid=CMWxkaHn-LECFcYKfAoddxkABQ ) Wordt deze lager dan 20? Analyseer je voeding (of laat dit analyseren door een (sport)dietist!
- Hou blessures in de gaten; houdt de pijn aan na de training? Heb je tussen twee trainingen pijn? Onderneem actie, ga naar huisarts of fysiotherapeut.
Tot nu toe kan ik gelukkig zeggen dat alle lopers goed bezig zijn. Ze lijken verstandig bezig te zijn, op een enkeling na die na een duurloop van 30 km gezellig zijn tuin leeg haalt. Gek dat je dan niet meer op of neer kunt van de rugpijn ;-)
Uhh...mijn BMI benadert bij lange na niet de 20....
BeantwoordenVerwijderen